Erwin Backpacken in Australie!

Mackay

Op naar Mackay. Dit stadje, bijna net zo groot als Leeuwarden, wordt vaak afgeraden en overgeslagen door backpackers. Inmiddels ben ik er wel achter dat je aan heel veel tips niet zo veel hebt. Wat de een niets vindt, is voor de ander geweldig.
Ingecheckt bij de Larrikin Lodge. Een klein, gezellig hostel waar slechts 25-30 mensen verblijven.
We hadden onze tassen nog niet neergezet of de receptioniste bood ons 2 telefoonnummers aan van werkgevers. We kregen bananenboer Steve aan de lijn. Uitgelegd waar we voor belden. En zo ging de wekker de volgende vroege ochtend om 04:30 uur, om op tijd klaar te staan voor de pickup om 05:30. De auto werd bestuurd door ene Steve, maar dit was niet de Steve die we gebeld hadden, want dat was een andere Steve. Steve in Australie is zoiets als Jan of Mohammed in Nederland. Hoeveel mensen je hier ook tegenkomt, je kent ze allemaal bij naam.

Steve, een typische Ozzie bananenboer van rond de 60 jaar, compleet met cowboyhoed en 4 wheel drive met kangoeroebumper, heeft een bananenfarm 30km ten westen van Mackay. Tel het aantal planten en je komt uit op 15.000. Binnenkort komen er nog 6.000 bij. Dat schijnt klein te zijn vergeleken met andere bananenboeren. Aan een bananenboom groeit slechts een trosje bananen, dat een gewicht van 90kg kan bereiken. Vreemd dat hier geen apen rondlopen, al moet ik soms twee keer kijken om daar zeker van te zijn. Rutger en ik hebben echter geen banaan gezien, aangezien de boerderij een nieuw bedrijf in ontwikkeling is. Daarentegen wel veel onkruid. Dat was onze gewichtige taak: Onkruid uit de grond trekken. Geen plantjes maar bossen tegelijk. De eerste dag meteen 11 uren gewerkt. Met 33 tot 35 graden Celsius een aangenaam temperatuurtje. De zonnebrand ging er net zo snel doorheen als het drinkwater. Van dat laatste had ik 6 liter per dag nodig.
Dat was donderdag. Vrijdag was minder leuk. Ik heb nog nooit zoveel spierpijn gehad. Rug, knieen, hamstrings en spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, alles deed pijn. Gelukkig konden we na 9 uren de handschoenen uittrekken.
Het weekend stond in het teken van herstellen. Mountainbiken naar Harbour Beach, 5 km buiten de stad, waar we in de zee konden zwemmen. Geen zwemnetten aanwezig, maar het was een patrolled beach want er waren lifeguards aanwezig. Denk overigens niet aan Baywatch, zo mooi was het nu ook weer niet.
Laat nu het dragen van een helm tijdens het mountainbiken verplicht zijn. In Nederland is dat anders en je wilt nog wel eens in je gewoonten vervallen. Tweehonderd meter bij ons hostel vandaan werden we staande gehouden door een motoragent. Rutger was zijn helm vergeten. Geloof niet de verhalen over vriendelijke Australische agenten die wel eens wat door de vingers willen zien, want die boete wordt echt wel uitgeschreven. Honderd dollartjes. Vijf uren onkruid plukken voor een helm. 't Is wat.
Na het weekend nog 3 dagen gewerkt. Nu mochten we het hoge gras tussen de planten uit de grond trekken. 's ochtends wil dat nog wel, zo lang de aarde nat is, maar gaandeweg de dag transformeert de modder in keiharde aarde. Steve kwam even langstuffen op zijn quad. "Fuck me dead" riep hij toen hij zag hoe moeizaam het ging. Dat betekent: Drommels. Gelijk had hij. Hoewel het hard yakka (zwaar werk) was, hebben we het erg leuk gehad. Mooie ervaring, om tijdens de smoko (koffiepauze) en lunch met Ozzies rond een tafeltje in een schuur te zitten. Bijzondere ervaring.
Het hostel is gezellig. Veel mensen waar we dagelijks mee optrekken. Elke avond samen pokeren en 2x een groepsBBQ gehad. Vandaag zitten we hier alweer 16 dagen. Nooit gedacht, toen we hier in Mackay aankwamen. Zo zie je maar!